VILLAGE of HOPE
Voor dit project zamelen wij elke week geld in.
|
Harderwijk, 14 april 2010. Lieve familie, vrienden, achterban, Het is nu 5 weken geleden, die nachtmerrie. We hadden 3 dagen van intensief “routine” onderzoek gehad op het terrein, in de kantoren , de school en de huizen van VoH. De procureur was heel tevreden met de goede manier waarop alles was georganiseerd en nam op een joviale manier afscheid van ons. Iedereen slaakte een diepe zucht van verlichting en we konden eindelijk gaan eten. Het was rond 2 uur: eindelijk tijd even wat te relaxen, wat na te praten en wat te eten. Nog geen uur daarna stonden we oog in oog met de leiding van de politie die ons meedeelde dat alle buitenlanders het land onmiddellijk zouden moeten verlaten! We vroegen wat er met de kinderen zou gebeuren en onderhandelden over de hoeveel tijd die ons nog restte, maar kregen geen betrouwbare antwoorden. Terwijl de staf en ouders met eigen kinderen bijeen waren en we het nieuws met elkaar verwerkten, werd onze pleegkinderen het nieuws elders verteld en begon de paniek en het vreselijke gekrijs van de kinderen. We namen ze mee naar onze eigen huizen en bevestigden daar het zwarte nieuws wat ze al gehoord hadden. Wat er toen gebeurde is onbeschrijfelijk en de uren daarna waren de moeilijkste die ik ooit heb meegemaakt. Om plm. 5 uur wisten we dat we om 11 uur die avond al moesten vertrekken. Alleen met de acht ontredderde kinderen moest ik pakken ….
Terug in huis schoot het pakken niets op: de kinderen gooiden wat ik in de koffer stopte er weer uit en toen ik vol bleef houden was er een die zijn eigen kleren in de koffer deed omdat hij mee wilde en een ander stopte zonder dat ik dat wist een tekening in de computertas en twee leitjes: een vergeet-me-niet kadootje….Het licht viel twee maal uit vanwege het noodweer en we deden kaarsen aan. In plaats van te pakken ging ik op de bank zitten met alle acht kinderen en vertelde hen een verhaal over “richesse en tristesse” – rijkdom in groot verdriet. Temidden van alle chaos was er even diepe vrede, maar die werd ruw verstoord om 8.20 – ik moest nu meteen meekomen - mijn verhaal heb ik nooit meer kunnen afmaken… Met mijn bagage ben ik toen het huis uitgerend het noodweer en een zee van draaiende politie en ambulance lichten in. De kinderen renden schreeuwend achter me aan en pas nadat ik ze boos toeriep naar huis terug te gaan kwamen hulpverleners toeschieten en namen hen mee terug. Overal op het terrein hoorden we het gehuil van de kinderen uit de huizen komen. Het volgende half uur hielp ik alle medewerkers voort te maken en naar de grote bus aan de weg te komen. Met de nieuwe directrice regelde ik goede oppas voor alle kinderen in hun eigen huizen en overlegde over de kinderen met speciale behoeften. En toen was het tijd om met elkaar te vertrekken, de donkere nacht en de striemende regen en storm in naar een bus. Die had tenminste tien gendarmes aan boord en was aan de voor en achterkant omringd met zwaailichten van politiewagens…..op naar het vliegveld van Casablanca….
Met het grootste deel van het team werden we heel liefdevol opgevangen in Zuid Spanje. Goed en gezond eten, lekkere bedden, troost en bemoediging. We mochten ons verhaal doen en verwerkten de traumatische ervaringen met elkaar onder deskundige leiding. Er werd voor ons gebeden en gezorgd en we hadden een grote vechtlust onderling. De media aandacht werd alsmaar groter - van overal in de wereld! We hielden zelf persconferenties in Gibraltar en La Linea en stelden eigen verklaringen op. Tien dagen later kwamen we aan in Nederland en streken neer in een mooi tuinhuisje van vrienden: er was al eten voor het weekend. Er stond al een auto voor ons klaar en we kregen enkele dagen later een stel fietsen! Gratis tandartsen hulp, medische zorg, goede zorg en aandacht van lieve vrienden. Mensen boden aan actie te voeren en ook hier kwamen we weer volop in de media: eerst Pauw en Witteman, radio programma’s, bijna alle landelijke en veel regionale pers kwam op persconferenties. We bezochten de Tweede Kamer en spraken met enkele kamerleden en ook met Minister Verhagen en vervolgens wel anderhalf met drie topambtenaren van Buitenlandse Zaken. En overal kregen we bijval en instemming met ons doel: gezinshereniging!! Eindelijk is er nu tijd en rust om wat te bezinnen, om te verwerken, soms alleen, soms met vrienden of familie, maar ondertussen gebeurt er van alles in de VoH, in Marokko zelf en op allerlei andere plaatsen: teveel om op te noemen. Elke dag hebben we wel wat positief en negatief nieuws om te verwerken en op te reageren. Boven alles weten we dat onze Hemelse Vader alles onder controle heeft, zelfs in de VoH. We vertrouwen onszelf en onze kinderen telkens weer aan Hem toe en blijven strijdbaar. A.S. zondagavond 18 april delen we meer in Kampen. (Piet hier een link naar de uitnodiging?) Hartelijk welkom!! Media – Politiek – Rechtszaken. Er was en is nog steeds veel aandacht voor wat gebeurt in Marokko m.b.t. deze golf van deportaties en wel overal in de wereld, van Nieuw-Zeeland en Australie tot Frankrijk, Engeland en de Verenigde Staten. We hebben een klein actie comité gevormd en zijn twee dagen bijeen geweest om onze strategie te bepalen. We hebben besloten de media even op een laag pitje te zetten en zo de diplomatie de kans te geven een dialoog op gang te krijgen met de Marokkaanse autoriteiten. Als dat evenwel weinig of niets oplevert, zullen we met behulp van een groep Marokkaanse en internationale advocaten rechtzaken beginnen ergens in mei. Campagnes: Er zijn diverse acties op gang gekomen. De kaartenschrijfactie is misschien wel de bekendste. Ga naar http://www.voh-ainleuh.nl/?page=nl_Kaarten en zie hoe u hieraan kunt meedoen of dit kunt promoten. Dan is er een nieuwe on-line petitie opgezet, waar mensen hun handtekening kunnen zetten en hun E-mail adres geven. Alle handtekeningen worden dan verzameld, samen met alle formulieren die al zijn ingevuld en afgeleverd bij de Marokkaanse Ambassadeur. Voor deze en andere acties kunt u gaan naar http://www.actieboonstra.nl Hier staat ook alle betrouwbare informatie over de VoH vermeld in het Nederlands. Gebedscampagne: We weten als christenen dat we niet strijden tegen mensen – sommige van de politiemannen die ons verhoorden waren altijd onze vrienden: ze deden gewoon hun werk! – maar we vechten tegen het rijk van de Boze!! Het gaat allemaal al lang niet meer alleen over de VoH – al zijn onze kinderen voor ons het hart van de zaak! – het gaat om de vrijheid van godsdienst voor buitenlanders en vooral de nationale gelovigen zelf! Ook hieraan kunt u meedoen, stuur even een e-mail naar ons op hboonstra@voh-ainleuh.org. Dan sturen we u de relevante informatie. Inzameling van financiën: Er is a.g.v. deze crisis ook behoefte aan financiën. Allereerst hebben we besloten al onze medewerkers alsnog te betalen voor de eerste week van maart die ze nog voor ons werkten. Bovendien betalen we hen allemaal een bonus uit van een maand salaris om hen te bedanken voor hun trouwe dienst. Dan zijn er drie van onze families die maandelijks extra geld nodig hebben nu ze plotseling in een veel duurder leven zijn terecht gekomen en bovendien helemaal opnieuw moeten beginnen met hun huishouding. Ook is er geld nodig voor het voeren van rechtszaken en het voeren van campagne: drukken van kaarten en andere materialen, frankeergeld, veel telefoon geld en voor het heen en weer reizen etc. We hebben op korte termijn (april-juni) zo’n 40.000 Euro nodig en op langere termijn (1 jaar) schatten we het op zo’n 100.000 Euro. Geld dat evt. overblijft gaat terug in de VoH, als we daar weer zouden mogen wonen en werken of naar een studie- en kansenfonds voor onze kinderen als ze ouder zijn. Ga voor details hierover naar de site: http://www.actiesboonstra.wordpress.com Voor onze persoonlijk levensonderhoud blijven we afhankelijk van giften zoals voorheen. God is onze grote Opdrachtgever en zal blijven voorzien. Vanuit het bovengenoemde fonds krijgen wij slechts 200 E per maand voor onkosten. Toekomstplannen: Er is ons bij de debriefing in Spanje op het hart gedrukt geen grote toekomst beslissingen te nemen de komende 3 maanden en misschien wel langer. We gaan daarom behalve actie voeren ook op reis naar Brazilie. Temidden van alle pijn en verdriet hebben we ook nog iets heel moois te melden: onze zoon Wouter en Denise hebben gisteren een zoon gekregen en wij zijn daardoor voor het eerst grootouders geworden! Hij is kerngezond, is plm. 3 kg, heeft lange vingers en veel donker haar en heet Joshua Jordan. Hier is dus ons plan voor de komende maanden in het kort: 22 - 25 april - Herman naar Spanje voor coördinatie overleg. Verder kunnen we op dit moment alleen maar speculeren over de toekomst. We gaan nog steeds het liefst terug, maar houden er rekening mee dat de deur misschien wel altijd dicht blijft. We hopen op andere vormen van gezinshereniging, maar hebben geen garanties dat dat ooit zal gebeuren. We willen graag bij Marokko betrokken blijven, maar zijn desnoods bereid om ons ook weer gewoon in Nederland te vestigen en een baan te zoeken – als dat nog lukt! Voor gebedspunten verwijzen we naar de bovengenoemde website. U kunt u ook opgeven voor een meer (vertrouwelijke) gebedsinformatie, waar we een aparte lijst voor bijhouden. We willen u vragen vooral voor de kinderen te bidden en onze trouwe medewerkers die onder moeilijke omstandigheden moeten werken. Met hartelijke dank voor alle medeleven, alle liefde en bemoediging die we op zoveel verschillende manieren hebben ontvangen de afgelopen weken. Blijf met ons strijden a.u.b. Herman en Jettie Boonstra.
|
|
De familie Boonstra is het land
uitgezet. Zij leiden daar een kindertehuis.
Als school sparen we elke
week.
Kijk hier naar het nieuwsitem
uitgezonden op dinsdag 9 maart.
| ||||||||||||
|
Beste familie, vrienden,
Dankbaar kijken we terug op 2009. Het werd een recordjaar voor wat betreft neerslag, met veel sneeuw en heel veel regen in heel Marokko en zeker ook hier in het Midden Atlas gebergte. Heel mooi als de wereld wit is, maar ook veel ongemakken met transport en internet connecties.
We vierden het begin van 2009 in Lissabon bij vrienden, onderweg naar de bruiloft van onze zoon Wouter en Denise in Fortaleza, Brazilie. Wat een feest en wat een fijne tijd van ontspanning met zee en strand.
Pa en Ma Boonstra kwamen op bezoek in de tweede helft van februari voor twee weken en genoten met volle teugen. Ze hielpen ook mee met het uitdelen van schoolpakketten aan schoolkinderen in de omgeving.
Vanaf 1 juli dit jaar begonnen we met het huren van een twee verdiepingen huis in Azrou. We noemden het P23 naar een bekend herderslied. De bediening van gebed en gastvrijheid is deels van start gegaan en heeft ons leven verrijkt! We gaan er regelmatig naar toe met (een deel van) ons gezin en Hanane die nu in Azrou naar school gaat blijft er 3 keer per week over.
Vakantie hielden we dit jaar in Moulay Bousselham aan het begin van de Ramadan, begin september. Henk en Joke kwamen op ons opzoeken. We hadden de camping vrijwel helemaal alleen voor onszelf en het strand was ook heel erg leeg.
In september openden we als team met bestuur het 10-jarig jubileumjaar van de Village of Hope met een feest, te midden van vele vrienden uit binnen en buitenland. We hopen in 2010 op meerdere plaatsen in de wereld hier ook bij stil te staan, o.a. in Nederland!
Onze dochter Corine trouwde in begin oktober in de mooie kustplaats Essaouira met haar Taoufiq: al weer een prachtig hoogtepunt voor de hele familie dit keer. Voor het eerst sinds we bij de Village of Hope begonnen in 1999, waren we omringd door alle 13 kinderen (en hun partners/vrienden) Moeilijkheden, tegenslagen, ontmoediging. Het jaar is er ook een van grote strijd en spanningen geweest. Binnen het team liepen we regelmatig op tegen grote verschillen in achtergrond en cultuur, maar ook in de benadering van opvoeding en scholing en verwachtingen t.a.v. gemeenschapsleven en leiderschapsstijl! We hebben 3 pijler echtparen zien vertrekken: Mike en Lynn Hutchinson, Peter en Wilma Akright en Lionel en Margie Forgus. Bovendien namen we afscheid van Brigitte, Becky en Vicky, Matthew, Bob en Francoise, 6 heel waardevolle “singles” die het werk hier allemaal van harte deden en de verantwoordelijkheden met ons droegen! Ook verderop in het land vertrokken ook veel langere termijn werkers, die we als vrienden beschouwden. (Vanuit Fez vertrokken 6 gezinnen, waarvan er twee voor ons als gezin erg belangrijk waren geworden) Behalve Wouter en Esther Rol uit Nederland kwamen er geen nieuwe werkers bij. Als directie kwamen we onder veel vuur te liggen gedurende dit jaar. Het bestuur greep in en vroeg Errol Muller zich een jaar terug te trekken uit de leiding en vroeg Herman om de leiding over te nemen. Er is veel onderling wantrouwen ontstaan, er is weinig enthousiasme voor nieuwe plannen en de financiën blijven voortdurend zorgelijk.
Toch zijn en blijven wij dankbaar in alle dingen, in hoogte- en dieptepunten: Gods zegenende en beschermende hand is op ons in de Village of Hope! Zonder dit zouden we het nooit kunnen volhouden. God maakte het ook mogelijk voor ons om te blijven: Jettie heeft dit jaar een 3-jarige verblijfsvergunning gekregen en Herman kreeg een paar weken geleden zelfs een voor 5 jaar! Dus blijven we eenvoudigweg trouw op onze post – voor onze Meester en voor onze kinderen! We kijken optimistisch vooruit naar de volgende dingen in 2010: 1. De geboorte van ons eerste kleinkind in Brazilie. (eind april?) 2. Komst van Herman’s broer Daan met vrouw en kinderen. (Eind februari!) 3. Erkenning van de VoH als instituut voor sociale zorg door de overheid. Versterking van ons VoH Bestuur door internationale Friends of VoH. – Jan-April 2009 4. Officiele erkenning door Min van Onderwijs van onze Hope School Verdere groei in kwaliteit (beter getrainde leerkrachten) en kwantiteit (aantal leerlingen) - Juni 2009 5. Jubileumjaar voor VoH met verschillende evenementen. In NL en mogelijk Frankrijk o.a. tijdens ons verlof eind mei t/m eind juni. Afsluiting begin Nov. in Oosten USA. 6. Een hersteld team met nieuwe veerkracht dat ook weer nieuwe medewerkers trekt, vooral ook lange termijn gezinnen. Basis eenheid en dienstbaarheid aan elkaar. 7. Slagvaardige en aktieve “Friends of VoH “die wereldwijd fondsenwerving zullen doen. Het volledige operationele budget van over 150.000 Euro binnen zien komen met extra fondsen voor speciale projecten. 8. Veel nieuwe werk- en gebedsteams via langere termijn partner organisaties.
Enorm bedankt allemaal voor het ondersteunende werk dat jullie ook gedurende dit hele jaar weer voor ons en de Village of Hope hebben gedaan: het gulle geven, het acties opzetten en uitvoeren, het als bezoekers komen en meewerken, het meeleven tonen en meebidden enz. Wij zijn enorm gezegende mensen en wensen jullie allemaal een heel fijn Kerstfeest en een Nieuwjaar met veel goede verrassingen en uitdagingen! Herman en Jettie.
| ||||||||||||
| ||||||||||||
August 2009
News from Village of Hope
Ain Leuh Village of Hope is committed to providing a loving and caring community of families for children, God will bring to us, offering security and hope, and enabling them to be fully integrated into the larger Moroccan community.
Dear friends,
|
|
I am writing today with important news about the children of the Village of Hope.
I know this has been a financially challenging year for many of our sponsors. Thank you for standing by us in prayer, and helping us fulfill God’s plan for each of our children.
As tough as the present economic situation is for us, imagine what it’s like for children in many developing countries. Whilst we might have to cut back on eating out or our grocery budgets, children living in these countries are often forced to cut out entire meals. We are thankful that your participation has allowed us to avoid this kind of action at this stage.
The purchasing power of the US Dollar and other currencies are fluctuating, however, and inflation rates are constantly moving upward. Morocco is no different. As a result we are struggling to meet all the needs of our present 33 children. We will soon face painful choices about what services and projects to reduce - nutritional help, educational opportunities, medical care, labor cuts, etc.
We believe that we must continue to provide our children with the benefits they need in order to live healthy, successful, God-centered lives.
Therefore, after much prayerful consideration we are writing to ask you to consider partnering with us as a member of "Club 52". This membership consists of churches, youth groups, schools, cell groups, etc that commit to sending us the collection of funds taken one week in each year at one of their gatherings.
This offering can then be sent to us as your contribution for the year to make the continued operation at Village of Hope possible.
I know that you care deeply about God’s children, especially the children here at the Village of Hope. That is why we are asking you to make the commitment and approach your local church or prayer group to send us the collection of funds that your group has agreed upon.
By doing this you will help us to continue to provide the life-changing opportunities for all the children in our care.
To accept this challenge, just complete the enclosed form and return it to us either electronically or by snail mail by August 31, 2009.
Here are some facts to put our needs in perspective. The monthly cost of taking care of the present children is 130,000.00 MAD (Moroccan dirhams), which is $16,500 US.
|
|
This covers the children’s
food, medical expenses, clothing and education and the salaries of various
workers that are needed in order to release parents to do the child care.
·
$760 covers the physical needs of one child for a year’s worth of food, clothes,
housing, books and materials.
· $63 covers those physical needs for one child
for a week.
Once you are ready to make your contribution on the week of your choice please go to our website at www.voh-ainleuh.org. Click on Help Us then Click on Donations and you will see the various ways you can donate. You are also welcome to donate via wire transfer by using any of the contact addresses given below.
Once we receive your response, we will add your name to the Club 52 membership list. Your commitment is helping to make the vision of the Village of Hope become a reality.
Please know that we do not make these requests lightly. We are also tightening our belts and making budget cuts in every way we can. We are committed to doing everything in our power to be excellent stewards of God’s gifts – and know you are, too.
Thank you for your loyal partnership. Our children at the Village of Hope will be blessed through you.
May God Bless you for your faithfulness!
Yours in Him,
Errol C Muller
Director
PS: If you need help to make a
presentation, we’d be glad to give you all the materials and information you
need. Just ask us via email or phone.
Together, we are changing the world
and offering children in Morocco life-changing hope.
My details:First name:
_____________________________
Surname:
______________________________________
Address:
______________________________________
Email:
_________________________________________
Club 52 Group name:
_____________________________
__Please send us a promotional
PowerPoint to the postal address above
__Please send us some digital pictures
to the email address above
What week would you like to
make your contribution
__Week ________________ (Date you will be raising
funds)
__Please choose a week for us
__Not sure, we will confirm the week
at a later date
__We would like to make a one-off contribution at this
time.
How will you be sending the donation:
__Via wire transfer directly to
the Moroccan bank account
__Via one of the donation groups listed
above
__Other: please specify: ___________________
|
Contact addresses: |
|
|
Village of Hope |
Website: www.voh-ainleuh.org |
|
Gifts can be channeled through: | |
|
Europe and Worldwide:
|
|
| |||||||||
|
| ||||||||||||||||
|
| ||||||||
|
| |||||
|
Village of Hope
Nieuws Village of Hope Ain Leuh wil zich inzetten
om een liefdevolle en zorgzame gemeenschap van families te bieden
voor kinderen die God ons wil brengen, ze veiligheid en hoop te
bieden, en ze in staat te stellen zich volledig in de Marokkaanse
samenleving te laten integreren. Lieve familie, vrienden en achterban, Als je leven al helemaal vol is en je wilt toch andere dingen
doen, komt onvermijdelijk de vraag wat het belangrijkste is, wat je
prioriteiten in je leven zijn. Je heroriënteren noemen we dat ook
wel! Nou dat is wat we de laatste tijd aan het doen zijn. We hebben
de goede gewoonte kunnen ontwikkelen om een dag in de week ons terug
te trekken voor rust, goed uitslapen, gesprekken en gebed en dan
zijn we telkens weer met visie bezig, met het stellen van
prioriteiten en het plannen van de volgende week/periode. Waar we steeds meer van doordrongen zijn is de
noodzaak ons te concentreren op onze door God toevertrouwde 13
kinderen: sommigen staan natuurlijk al lang op eigen benen, en
anderen kunnen nog maar net hardlopen, maar allen zijn ze bezig aan
hun wedloop. Of ze daarbij zullen slagen is voor een groot deel
afhankelijk van hoe ze door ons getraind, begeleid en aangemoedigd
worden. Je leert je kind steeds beter kennen en begint sterke en
zwakkere punten te zien, je voelt aan hoe het beter kan en soms ook
wel moet…. Dan moet je (meer) tijd maken om dat in goede banen te
leiden. We beginnen deze brief daarom met een “focus” op een van de
kinderen en willen dat in de volgende nieuwsbrieven telkens blijven
doen. Deze keer staan we even stil bij onze prachtige dochter
Hanane, die nu 7 jaar is. Het is een heel spontaan kind dat zich
heel gemakkelijk geeft, zelf honderduit vertelt en ook heel
nieuwsgierig doorvraagt naar de achtergrond, motieven en denkbeelden
van andere mensen. Ze giechelt heel veel, vertelt graag gekke
verhaaltjes en heeft de vreemdste opmerkingen. Zo gaf ze onlangs bij
een les haar eigen vertaling van het gebod “Gij zult geen echtbreuk
plegen!” en riep: “Keep your man!” oftewel “Hou je man bij je” Dat ze tijdens de eerste twee jaren van haar leven – toen ze nog
niet bij ons woonde – deels verwaarloosd werd, is ons steeds
duidelijker: ze heeft door te weinig zuigoefening als baby een
zwakke spierbeheersing achter in de mond en daardoor nu een
spraakgebrek. Ook heeft ze een basis onzekerheid in zich en een
gebrek aan het aanvoelen van grenzen, wat zich vertaald in
ongewenst, te vrij gedrag. Willen jullie in gebed dan ook aan haar
denken en met ons bidden voor wijsheid om dat goed op te vangen en
te corrigeren. ‘s Morgens vertonen zich de eerste snoetjes vaak al om half zeven
en is het gedaan met de rust: regelmatig liggen alle 8 op een of
andere manier tegelijk bij ons in bed - bovenop ons of deels over
elkaar heen! Dolle pret en soms het begin van een eerste
kibbelronde…. We proberen ze ook een poosje zoet te houden aan tafel
met kleurplaten, boekjes met plaatjes en voorlezen of vertellen van
verhaaltjes, maar dan is het een drukte van jewelste met theedrinken
en wassen en aankleden! Eten met z’n allen rond de steeds grotere
tafel en dan konijnen voeren en wandelen met Umit en de Bram de
hond. Vanaf 9 uur zijn ze allemaal op hun eigen niveau in school
bezig of op de crèche. Dat is de tijd voor Jettie en mij om ons zelf
op te knappen en te beginnen met werk tot de middag. Tussen 12-13.30 is het centraal eten in de eetzaal en het naar
bed brengen van de kinderen die dat nog nodig hebben. Tot 3 uur in
de middag houden wij of de hulp de kinderen in en rondom het huis
bezig en dan is het weer school tot half zes voor hen en voor ons
beiden weer ander werk. Normale weekdagen spelen de kinderen dan nog
vrij in de speeltuinen of fietsen vrij op het terrein enz. soms gaan
we een eindje rijden, boodschappen doen of bij iemand op bezoek.
Eten en weer klaar maken voor bed neemt meestal zo’n anderhalf tot
twee uur in beslag incl. verhaaltjes vertellen, wat TV kijken soms
of een video en avondgebedjes. Tegen half acht, maar altijd wel voor
acht uur ligt het kroost er weer tevreden in en kunnen wij
theedrinken en bijkomen. Dikwijls zitten we daarna dan nog E-mail te
beantwoorden of praten we met vrienden via Skype (telefoon per
computer) Meestal hebben we ook nog wel wat tijd om wat TV te
kijken: nieuws of voetbal of zo. Het afgelopen winterseizoen was heel intensief: het runnen van
dit hele gezin – de twee baby’s zijn nu ook uit de luiers en eisen
ook hun aandacht op -, is al een hele klus. Dan was Umit van 17+ er
ook nog bij, die een thuis scholingsprogramma volgde wat wij zelf
moesten opstellen, nakijken en toetsen. Met onze Zwitserse au pair
Brigitte erbij lukte het wel goed, maar zij en wij hadden soms ook
onze vrije tijd nodig. Toch hebben ook nog 3 andere baby’s tijdelijk
onderdak en verzorging bij ons gehad voor ze (terug) gingen naar hun
eigen familie (Senna) of naar een adoptief gezin Sofia (naar een
kinderloos echtpaar in Mrirt) en Tobias (naar een Portugees moslim
gezin) Als VoH staan we op een belangrijk punt: gaan we ruimte scheppen
voor de opvang van meer kinderen die tijdelijk onderdak nodig hebben
en bemiddelen tussen afstaande moeders en adoptie gezinnen? Dat we
op dit punt zijn aangeland is te wijten aan het stagnerende aantal
ouders die zich aanmelden om hier voor 20+ jaren te komen werken.
Immers als we ze zelf zouden kunnen plaatsen, zouden we de adoptie
route niet eens willen…. Willen jullie ook hierin met ons meebidden
en evt. ook raad en daad geven. Ergens in mei zal de knoop wel
doorgehakt worden. Jettie trekt zich terug uit alles wat met school en crèche te
maken heeft om zich meer bezig te houden met ons eigen gezin. Het
kledingmagazijn blijft ze er nog wel naast doen en is ook meer bezig
met tuinieren en verfraaien van het terrein: haar hobby! Zaterdag
was er een werkgroep van 35 man uit de Rabat Internationale Kerk om
ons te helpen met planten en bijwerken van de tuinen. en Jettie
coördineerde dat met een tuinarchitect uit die groep. Ze brachten
trouwens een truck mee met nieuwe planten, struiken en bloemen. Herman heeft zich terug getrokken uit veel praktische (bouw- en
onderhoud) kwesties en concentreert zich op het verbeteren van de
werkomstandigheden van onze employees en het bevorderen van
onderlinge communicatie, het leiden van vergaderingen. Kortom: alles
wat met Personeel en Arbeid te maken heeft en met de geestelijk
inhoudelijke kant van het werk d.m.v. meer taalstudie te bevorderen
en het doorgeven van geestelijke principes,.zodat ze voortdurend
blijven nadenken en tot betere keuzes kunnen komen. Opnieuw sluiten we af met hartelijke dank aan jullie
allemaal voor getoonde belangstelling en support, moreel,
geestelijke en praktisch-financieel. Hopelijk zien en spreken we
velen van jullie tijdens ons verlof gedurende de maand
juni. Adres:

Nieuwsbrief
van de familie Boonstra



Daarover later meer van onze Marokko werkgroep.
Fam. H. Boonstra
B.P.
1124
Ain Leuh - 53050
Marokko
E-mail: hboonstra@voh-ainleuh.org
| ||||||||||||||
|
| ||||
|
| ||||||||||
|
| |||||||
|